از ۲ سال پیش با مونا آشنا شدم . اوایل فقط یه دوستی ساده بود ، ولی بعد از مدتی احساس تعهد کردم.
کسایی که منو می شناسن می دونن که من تو جوونیم خوب جوونی کردم ، ولی حالا احساس نیاز می کردم به “تعهد”.
“تعهد” ،  نه “تاهل”.
همیشه ازدواج کردن برام یه کابوس بود. نمی دونم چرا؟ ولی نسبت به ازدواج خیلی وسواس داشتم. این چند ماه اخیر “عقل” و “دل” ام در جدال بودن. عشق و عاشقی کار دله و وسواس کار “عقل”.
می ترسیدم برای ازواج پا پیش بزارم . دلم می گفت: “برو ، نترس”. ولی عقلم می گفت : “نه داری اشتباه می کنی. نکنه کم بیاری ، نکنه هنوز برای ازدواج آمادگی نداری. نکنه اونی که می خوای نباشه”.
خلاصه اواخر شهریور ، یه شب که خیلی خسته ازسر کار اومده بودم خونه ، “دل”ام از خواب “عقل”ام سوءاستفاده کرد. با خانواده صحبت کردم و چند رور بعد رفتیم خواستگاری.
بعد از خواستگاری ، کارها یواش یواش به نحو احسن پیش رفت . حتی یه مشکل کوچولو هم پیش نیومد. هیچ کس “نه” نیاورد. حتی عشقم به خانومم به نهایت خودش رسید.
“عقل”ام هیچی نمی گفت، کنار نشسته بود و نظاره می کرد ، حتی از “دل”ام گلایه هم نکرد. انگار کنار نشسته بود ببینه چی پیش میاد. که اگه نتیجه خوب نبود ، مسئولیت به گردنش نباشه و بگه : ” دیدی گفتم”
هر روز بیشتر از دیروز احساس رضایت می کردم . هر روز احساس اطمینان بیشتری نسبت به تصمیمی که “دل واحساس” ام گرفته بود می کردم. تا اینکه بعد از معاشرت با خانواده همسرم ، “عقل”ام به حرف اومد و به اشتباه خودش اعتراف کرد.
“عقل”ام از اون موقع به بعد هر روز داره به “دل” ام میگه: “بابا دمت گم ، چه کاری کردی ، من چه اشتباهی می کردم ، تو اشتباه منو جبران کردی .”  حالایواش یواش “دل” ام می خواد با حفظ مسئولیت ، یه کم خودش رو عقب بکشه و بقیه کارها رو به “عقل” ام بسپاره.

روز ۲۳ آبانماه عقدمون بود . یه مراسم مفصل . همیشه فکر می کردم که تو این مراسم ها به خاطر استرسی که وجود داره ،به عروس و داماد خوش نمی گذره ، تصورم درست بود ، ولی خیلی دوست داشتم که بدونم به دیگران چه گذشته؟ آیا تو مراسم من بهشون خوش گذشته؟

چند تا نکته درباره چند نفر که حضورشون تو نامزدی ما Bold بود:
۱-    محسن و خانومش: به من تو عرسی محسن خیلی خوش گذشته بود . چون خیلی انتظارش رو می کشیدم . تصمیم گرفته بودم بهم خوش بگذره . چون محسن واقعا برام مثل داداش میمونه.
وسط جشن نامزدی ،وقتی روی صندلی دامادی نشسته بودم ، محسن که حالش خیلی خوب بود ، اومد کنارم نشست و گفت: “جواد، من حالا می فهمم تو عروسی من به تو چی گذشته، تا حالا همچین حسی نداشتم”.

۲-    ناصر و ابی (داداشام) و وحید (پسرخاله ام) : که اولی و دومی واقعا حق برادری رو خوب به جا آوردن و خیلی زحمت کشیدن . سومی هم که تو چند سال اخیر، چیزی فراتر از داداش برام بوده . یه همدم ، مشاور و سنگ صبور که تو چند سال آخر دانشگاه همیشه با هم بودیم و جالب اینه که از معدود کسائیه که من تا حالا باهاش هیچ وقت کدورتی نداشتم.
۳-    سمیرا (خاله همسرم) و همسرش محمد: اینا تو خانواده خانومم اولین کسایی بودن که باهاشون آشنا شدم . هم سن و سال خودم و مونا هستن و بسیار مهربون ، خاکی و دوست داشتنی ، که از خواستگاری تا نامزدی قوت قلب من بودن ، یه جورایی یار من بودن تو خونه حریف . یه چیز تو مایه های “اسب تروا”.

۴-    “دکتر تبریزیان” پدر خانومم و “سوسن خانم” مادر خانومم: که واقعا مثل پدر مادر خودم دوسشون دارم و نسبت بهشون احساس وظیفه می کنم . یه روز نمی بینم دلم براشون تنگ میشه . پدر خانومم خیلی مثل خودمه . علایقش ، ذوق کردناش ، تفریحات و چیزایی که باهاشن حال میکنه . سر سفره عقد، یه لب تاپ هم بهم هدیه داد. به جرات می تونم بگم که بهترین هدیه ای بود که تو عمرم گرفتم . همه میدونن که من چقدر خوره کامپیوتر هستم.
خیلی سخت بود که عادت کنم به مادر خانومم بگم “مامان” ، ولی الان بزرگترین سنگ صبور برای من و موناست . وقتی باهاش صبت یا مشورت می کنم واقعا به “آرامش” می رسم. وقتی مشکلی پیش میاد با اولین کسی که صحبت می کنم مادرخانوممه .
۵-    دکتر خیری: سال آخر دانشگاه به چند تا مشکل عجیب بر خوردم. از دست هیچ کس کاری بر نمیومد . یه ایمیل زدم به دکتر خیری، همه چیزو  براش شرح دادم . گفتم با مونا قصد ازدواج دارم و مشکلی که پیش اومده اگه حل نشه ، آینده منو خراب می کنه . فکر نمی کردم ایمیلم رو بخونه ولی خوند و مشکل من رو حل کرد.
اون اتفاق بهونه ای برای دوستی با ایشون شد . دکتر خیری رئیس دانشگاه مون بود ، الان با حفظ سمت شده معاون کل تهران مرکز ، یعنی همه کاره مهم ترین واحد دانشگاه آزاد.
خیلی دوست داشتم برای مراسم مون دعوتش کنم و این کار رو کردم فقط یه دعوت تشریفاتی بود . یه جورایی مطمئن بودم نمیاد ، ولی اومد. یه هدیه توپ هم داد. دکترخیری از نظر من نمونه ای از یک آدم شریفه. یکی از معدود آدمایی بوده که رفتارهاش من رو تحت تاثیر قرار داده .
از این به بعد سعی می کنم بیشتر بنویسم. تا بعد